پرسیدم : یه چیزی رو متوجه شدی ؟

گفت چی ؟؟

گفتم : اینجا بدون اینکه کسی چیزی به سوسک ها بگه خود به خود می میرن ...

خندید و گفت : آره شاید به خاطر هوای سرد کولره

با خودم فکر کردم ....هوای سرد کولر ...

واقعا ... زندگی منم خیلی بی شباهت به این سوسکه نیست

باید درجه کولر رو تا ته بالا ببرم ....

نمی دانم چرا ولی این روزها بیشتر به این دوست فکر می کنم ...و اینکه مسیح وار دارد نقش یک منجی رو بازی می کند، حرفهای اتیکوس توی ذهنم رژه می رود..: توی این دنیا چیزای زشت زیادی وجود داره  آدم..  کاش می تونستم همه اونا رو ازت دور کنم . اما این امکان نداره....ما به دروغ احتیاج داریم. زندگیمونو مرهون مرده ها هستیم...حداقل برای زندگی دوباره....به خودم دروغ گفتم...ملامتم نکنید خوب است...دیگر حوصله جفنگیات  اش را ندارم....

"به هر حال مردن ناراحتم نمي كنه... اگه بتونم بازم بنويسم. در واقع هميشه گفته بودم كه زندگي فقط بدناميه. بدون اين كه بخوايم آوردنمون و بدون اين كه بخوايم مي برنمون. همين كه احساس كني داري چيزي رو لمس مي كني ازت مي گيرنش. محو مي شه.ما فقط ارواح را دوست داريم و بقيه آدمها هميشه معمايي اسرار آميز باقي مي مونن كه هیچوقت حل نمي شن."

دوست دارم تمام  کلمات را قبل از شروع شدنشان خفه کنم....تا زندگی سگی را که ماه هاست دچارش شده ام به یادم نیاورند..از حقیقت گریخته ام...فرار بازی مرگ باریست که مدام برای خودت تداعی اش میکنی...گمان نبرده ام...بلکه یقین یافته ام که این داستان...حداقل ذره ای از زندگی شما را هم تسخیر کرده است...داستانی که هر روز در ذهنت تمامش میکنی ولی فردا صبح...درست در اولین طلوعی که فکر می کنی.. یک نوزاد هستی...افسانه ای که یک دیوانه گفته است در ذهن محدودت رخنه می کند....چقد مبهم شد...قرار بود حرف هایم بی هیچ ابهام و آینه ای بزنم...باز هم...باز هم....این دست هایی که سعی می کردند دیگر نلرزند... حس نوشتن گرفته اند....دوباره حس تاراندن در آن ها پدید آمده که شاید...بتوانند...لکه ای تیره را از وجودت محو کنند...آره داشتیم چی گفتیم...؟؟؟... نمی دانم چرا امشب زبانم باز شده و هی پشت سر هم کلمات را ردیف می کنم و بعضی هاشان را هم بی رحمانه سر می برم و متولد نشده در نطفه خفه شان می کنم تا بمیرند و پیراهنم را خونی کنند...وای از فردا...گاهی آدم با خودش فکر می کند مگر فردایی هم هست؟؟ مگر من طلوع خورشید را دوباره خواهم دید..؟؟ یا اگر طلوع کندبا روزهای دیگر مگر فرقی هم دارد ؟میخواستم متن اردی بهشتم را ادامه دهم....باری سنگین بر روی سکوتم گذاشته است...شروعش می کنم...باشد که این بار سنگین از دوش  این آدم برداشته شود.. توقع چندان گرانی نداشتم ، چیزی از تو نمی خواستم که در سرشت تو نبود.خواست من یک خواست انسانی و پسندیده بود . خود بارها می گفتی : نیازهای تو به حدی پسندیده و عاقلانه  هستند که من شرم  دارم در پاسخ بله دادن به تو ، حتی لحظه ای درنگ کنم . به من گفتی : این سه سالی که با هم آشنا و بی دروغ شده ایم ، تو مرا با آن چه پیش از تو با آنها آشنایی نداشتم ، آگاه ساختی حتی احساس می کردم  سبک تر از آنچه بودم  شده ام . با بالهای تو  پرواز می کنم و بیمی از ابرهای پر رعد و باران های بلاریز ندارم . تو  همه ی اینها را بی آنکه ناگزیرت کرده باشد ، بنا به میل خودت ، با  همان کلمات و عبارات خاص خودت به من می گفتی . ساعت ها بی آنکه چشم از من برداری و یا از روی خستگی  خمیازه ات را پشت دست هایت پنهان کنی ، و یا به یادت بیاید که خیلی دیرت شده ، مبهوت ، چشم  به دهان وگوش  به صدایم و حواس  به حرفهایم   داشتی . گاهی که  من  احساس می کردم   زیاد پر حرفی کرده ام...گاهی شکلاتی را باز میکردم و یا می خواستم  جرعه ای آب بنوشم ، تو عجولانه می گفتی : نه ، نه.. .تاخیر مکن... . بگو بگو : آب وشکلات باشد برای بعد.. . ادامه بده .... با سر سختی از خواسته های ساده ی  خود چشم  می پوشیدم ، خودم را در  بند تمایلات تو  محبوس می نمودم ، و  ساعت ها و ساعت ها ، هر رازی را ،  هر رمزی را ، هر راهی را ،  هر چون و چرایی را ، هر حقیقتی را ،  هر دوراندیشی را ،  هر خوی و سرشتی را ، با شکیبایی و  با کلماتی که اصلا  بوی  تصنع  نداشتند ، برای  تو  می گفتم . سه سال ، هر هفته ،  هر روز و   هر ساعت به  من می گفتی برای تو چه کنم ؟  مسرانه  می گفتی : هرچه  می خواهی  به تو  رایگان می بخشم .  می گفتی :  من منتظر کوچک ترین  اشاره تو هستم . می گفتی : تنها آرزویم ، بر آوردن آرزوهای توست . می گفتی : به مرحله ای رسیده ام که احساس می کنم وقتی لیلی ومجنون به دل من نگاه می کنند،همه ی آه ها و اشک ها و اندوه شان را فراموش  کرده وبه حال من می گریند می گفتی : کاش افلاطون زنده بود واو را محکوم می کردم که فلسفه ی عشقش ناقص بوده .وقتی من به حرف تو خندیدم ناراحت شدی و گفتی : دلت را بشکن و با این خنده ها آزارم مده... فکر نکنم این گفتگوهای سه ساله همه اش سراب سخنی بیش نبودند و ریشه اش در دل تو پایه ای و ثبات و قراری نداشته است باشد که آخرین سکانس زندیگ را برایم رقم زند...به بهشت سلامی دوباره میدهم...وداعی در کار نیست...که این آغاز یک درود ابدی ست...

و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می گداخت

ممنونم که وقتت را امشب ارزانی من کردی یا شاید هم دزدانه آمدم و گله ی معصومت را تاراج کردم ...برایت معصومیتی جاودانه را آرزومندم...زیاد به مخ ات فشار نیاور چون محال است مرا به یاد بیاوری..چه اینکه تک تک شما در بند بند وجودم..رسوخ کرده اید و تا ابد ماندگارید..دوستتان دارم...